No hay úlceras sin ausencias, ni fisuras sin dolor.
El oxígeno se oxida a mayor velocidad de la habitual y la respiración se resiente.
Sin embargo, un día te levantas por la mañana y no hay ni una cosa ni la otra. No notas rubor, hinchazón, calor (ya no) ni dolor.
Y al no ver la firma en el cuadro, llegas a tocarlo sin miedo. Lo repasas con cariño mientras el tiempo pasa ausente. Algún día recuperarás hasta eso.
.. y mientras tomas el café para despertarte gritas en un susurro apenas audible “en otra vida, quizás”.
El día será lluvioso y el ansiado viento, no faltará.
Queridos invisibles.. siento las ausencias.. y mis miedos..
Por fin descubro quen é arlh…;)
E digo descubro quen é arlh porque este sitio ‘teu, teu, teu’ xa o coñezo dende fai moito…Sublime…
”en otra vida, quizás…” aisss